Pytania i odpowiedzi

WOPR, czyli Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, to największa organizacja ratownictwa wodnego w Polsce. Powstała w 1962 roku i działa przez oddziały w każdym województwie. Ratownicy WOPR pilnują kąpielisk, prowadzą akcje na wodzie i lodzie, szkolą młodzież i uczą bezpieczeństwa nad wodą.

To stopień nadawany przez WOPR, zwykle młodzieży, po kursie z pływania, technik ratowania i pierwszej pomocy. Kursy przyjmują zazwyczaj osoby od 12 lat, które dobrze pływają. Młodszy ratownik nie pełni jeszcze samodzielnie dyżurów na kąpielisku, ale to dobry pierwszy krok do zostania ratownikiem wodnym.

Trzeba ukończyć kurs na ratownika wodnego prowadzony przez uprawnioną organizację, np. WOPR, i zdać egzamin. Kurs trwa kilkadziesiąt godzin, a na egzaminie trzeba m.in. sprawnie przepłynąć 400 metrów i pokazać techniki ratowania. Potrzebny jest też ukończony kurs kwalifikowanej pierwszej pomocy (KPP). Szczegóły, w tym wymagany wiek, podaje oddział WOPR, który prowadzi kurs.

Na zajęcia dla młodszych ratowników WOPR można zwykle zapisać się od 12 roku życia. Wiele oddziałów prowadzi też grupy młodzieżowe dla osób w wieku 15–18 lat. Najważniejsze na start jest dobre pływanie i chęć do nauki.

To zależy. WOPR to stowarzyszenie ochotnicze i wielu ratowników działa społecznie, np. przy szkoleniach, zawodach czy akcjach poza sezonem. Ratownicy pełniący dyżury na kąpieliskach i pływalniach zwykle są za tę pracę wynagradzani przez organizatora kąpieliska.

Na wodzie działają różne służby. WOPR specjalizuje się w ratownictwie wodnym. Straż pożarna (PSP i OSP) też prowadzi akcje na wodzie i lodzie, często razem z WOPR. Do zdarzenia wysyła je dyspozytor numeru alarmowego, który decyduje, kto najszybciej pomoże.

Dzwoń pod 112 albo pod numer ratunkowy nad wodą 601 100 100. Numer 112 działa w całej Unii Europejskiej i jest bezpłatny. Jeśli możesz, poproś też kogoś obok, żeby zawołał ratownika z kąpieliska.

Powiedz, gdzie jesteś (miejscowość, nazwa jeziora lub plaży, charakterystyczne miejsce), co się stało, ile osób potrzebuje pomocy i czy oddychają. Odpowiadaj na pytania dyspozytora i nie rozłączaj się pierwszy. Włącz tryb głośnomówiący, żeby mieć wolne ręce.

Tak. To ogólnopolski numer ratunkowy nad wodą. Warto zapisać go w telefonie przed wakacjami, razem z numerem 112.

Biała flaga oznacza, że kąpiel jest dozwolona i ratownicy pełnią dyżur. Czerwona flaga to zakaz kąpieli, np. gdy woda ma mniej niż 14°C, fala jest wyższa niż 70 cm, wieje silny wiatr albo jest burza. Brak flagi oznacza, że nikt nie pilnuje kąpiących się.

Białe boje wyznaczają brodzik dla dzieci, gdzie woda ma do 40 cm. Czerwone wyznaczają strefę dla nieumiejących pływać, do 1,2 m głębokości. Żółte boje pokazują granicę strefy dla umiejących pływać, gdzie woda ma do 4 m. Za żółte boje nie należy wypływać.

Nie walcz z prądem i nie płyń prosto do brzegu, bo szybko opadniesz z sił. Unoś się na wodzie, machaj do ratownika, a gdy nurt osłabnie, płyń równolegle do brzegu. Dopiero potem kieruj się na plażę.

Nie jest to zakazane, ale jest dużo bardziej niebezpieczne. Nikt nie pilnuje wody, dno może być nieznane, a w razie kłopotów pomoc nie przyjdzie od razu. Najbezpieczniej kąpać się na strzeżonych kąpieliskach, przy białej fladze.

Pod powierzchnią mogą być kamienie, pale, gałęzie albo płycizna. Uderzenie głową w dno może uszkodzić kręgosłup szyjny i spowodować trwałe kalectwo. Zanim wskoczysz, zawsze sprawdź głębokość i dno.

Lód na jeziorach i rzekach nigdy nie jest w pełni bezpieczny. Przy brzegu, trzcinach, ujściach rzek i w miejscach z nurtem bywa cieńszy, nawet gdy wygląda na mocny. Nie wchodź na lód na nieznanych akwenach, a gdy słyszysz trzeszczenie, od razu się wycofaj.

Dzieci nad wodą zawsze muszą być pod opieką dorosłego, nawet gdy dobrze pływają i nawet na płytkiej wodzie. Tonięcie często jest ciche i trwa krótko, dlatego opiekun powinien cały czas widzieć dziecko.

Nie skacz do wody. Wezwij pomoc pod 112 lub 601 100 100 i zawołaj ratownika. Podaj tonącemu coś długiego, np. kij albo ręcznik, albo rzuć coś, co pływa: koło, piłkę, pustą butelkę. Mów do niego głośno i spokojnie.

Połóż poszkodowanego na plecach, odchyl mu głowę i unieś brodę. Pochyl się nad twarzą i przez nie dłużej niż 10 sekund patrz, czy unosi się klatka piersiowa, słuchaj i wyczuwaj oddech policzkiem. Charczenie czy pojedyncze westchnienia to nie jest prawidłowy oddech.

Uciskaj środek klatki piersiowej na głębokość 5–6 cm, w tempie 100–120 razy na minutę. Po 30 uciśnięciach wykonaj 2 oddechy ratownicze. Jeśli nie umiesz robić oddechów, uciskaj bez przerwy. U osoby wyciągniętej z wody zacznij od 5 oddechów ratowniczych. Najdokładniej pokazuje to nasz przewodnik w zakładce Pierwsza pomoc.

Tak. AED po włączeniu mówi, co robić krok po kroku, i sam decyduje, czy potrzebne jest wyładowanie. Wyładowanie wykona tylko wtedy, gdy rozpozna rytm serca, który tego wymaga. Podczas analizy i wyładowania nikt nie może dotykać poszkodowanego.

Tak, warto. Po zachłyśnięciu się wodą problemy z oddychaniem mogą pojawić się dopiero po kilku godzinach. Dlatego osoba wyciągnięta z wody powinna pokazać się lekarzowi, nawet jeśli wydaje się, że nic jej nie jest.

Strona codziennie rano sama zbiera wiadomości o ratownictwie wodnym z polskich serwisów informacyjnych. Każdą opisujemy własnymi słowami na podstawie faktów i zawsze podajemy, z którego serwisu pochodzą informacje.

Nie. Strona pomaga zapamiętać najważniejsze zasady, ale pierwszej pomocy najlepiej nauczyć się na kursie, z instruktorem i na fantomie. W razie wypadku zawsze dzwoń pod 112, dyspozytor powie, co robić.

Stronę prowadzi młodszy ratownik WOPR, który chce pokazywać ratownictwo wodne od kulis i uczyć bezpieczeństwa nad wodą. Więcej znajdziesz w zakładce O mnie.